Oorlogje voeren

Tijdens Tristans eerste jaar in de crèche zaten we aan het front. Oorlog tegen de beestjes. Ons afweergeschut mocht niet baten, we kregen de volle lading. Tristan was om de vijf stappen ziek. Maar gelukkig is het waar wat ze zeggen: dat kindertjes door al dat ziek zijn toch heel wat weerstand opbouwen. In juli heeft Tristan de driedagenkoorts gehad en nu in december pas – bijna zes volle maanden later! – een nieuw, klein opstootje van één of andere virale infectie. Ik ga hier niet te luid schreeuwen hoe gezond onze jongen wel is, Murphy weetjewel, maar daarmee is de stelling toch bewezen.

Ik moest meevechten tegen de beestjes. In het eerste anderhalf jaar na Tristans geboorte heb ik acht angines gehad. Acht keer koorts en doodziek. Na lang twijfelen liet ik in juni mijn amandelen verwijderen en kijk (hout vasthouden): nu ben ik pas voor het eerst weer verkouden. Ik ben de dokter die de snoodaards plukte eeuwig dankbaar. Maar kom, laat ons realistisch zijn. Straks komt er een nummertje twee en raken we ongetwijfeld terug in een oorlogje verzeild. We gaan dus niet te vroeg victorie kraaien.

2 thoughts on “Oorlogje voeren

  1. Dat is goed nieuws om te horen! Mijn meisje is van 1/12/08 en wij zitten er MIDDEN in. Ik kan me niet herinneren wanneer ik voor het laatst een volle week ben gaan werken… zucht.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s