Ik lees het boek niet

Naar aanleiding van de toneelvoorstelling ‘We hebben een/het boek (niet) gelezen’ deed Klara deze week een oproep aan de luisteraars. Want er zijn zo van die boeken die je zogezegd moet gelezen hebben: klassiekers, monumenten uit de wereldliteratuur, bestsellers,… Maar hoezeer die boeken ook de hemel in geprezen worden, toch geraak je niet verder dan de eerste paar bladzijden. Of geef je het halverwege op wegens te saai, te moeilijk, te lijvig, te langdradig…

Zo ben ik al drie keer met goede moed in De gebroeders Karamazov (Dostojevski) begonnen. Een meesterwerk volgens mijn baas, die overigens een goede smaak heeft. Ik ben nog nooit verder geraakt dan de eerste 80 pagina’s. ’t Ligt mij niet, ’ t boeit mij niet en de lettertjes zijn te klein.

Godenslaap van Erwin Mortier: te gekunsteld.  Tongkat van Peter Verhelst: ik begreep er niets van.  De kleine vriend van Donna Tartt: geeuw. Het Bernini mysterie van Dan Brown: kon me niet boeien.

Voor de boeken die ik nog wil lezen, kom ik met een mensenleven niet toe. Daarom verspil ik geen tijd aan de boeken die me niet kunnen boeien. Ook al moet je ze gelezen hebben. Jij wel?

6 thoughts on “Ik lees het boek niet

  1. Nee, ik ook niet. ‘De kleine vriend’ heb ik ook niet uitgelezen. Terwijl ik ‘De verborgen geschiedenis’ fantastisch vond. En ik heb van heel wat grote namen in de literatuur nog niets gelezen. Hugo Claus, Ernest Claes, Tom Lanoye, Herman Brusselmans,… Al staat ‘Sprakeloos’ van Tom Lanoye nu toch op mijn lijstje als ik naar de bibliotheek ga.

  2. Hier ook van ’t zelfde. Donna Tartt: haar eerste boek zelfs al een paar keer opnieuw gelezen, haar tweede staat nog magisch blinkend in de kast – ik ben niet ver geraakt. Herman Brusselmans, begin ik niet aan, ligt mij totaal niet. Het Bernini mysterie vond ik dan wel weer beter dan de Da Vinci code. De eenzaamheid van de priemgetallen wil ik dan wel weer lezen, gewoon omdat de titel mij intrigeert. En meestal weet ik al bij de eerste bladzijde of het boek mij ligt of niet …

  3. Oh, dat ken ik ook ja. Van het moment dat iets Literatuur (met grote L) wordt genoemd, krijg ik spontaan braakneigingen. Als een boek écht goed is, zal ik dat wel horen, en zal ik het alsnog wel lezen. Maar ik lees geen boeken OMDAT ik ze moet gelezen hebben. Ik lees louter voor mijn plezier.

  4. Ik had het met “De schaduw van de wind”. Ik heb het boek gekocht, heb me er voor driekwart doorgeworsteld en het dan aan de kant gelegd om het nooit meer open te doen. Hoe lovend er ook over geschreven en gesproken werd, mij kon het niet boeien.

  5. Ik had dat vooral met de opgelegde boeken vroeger op school en hogeschool. Gelukkig is die tijd voorbij ;-)Wat ook vreemd was: ik leerde graag Frans, maar Franse boeken vond ik altijd ongelooflijk saai (bijvb. Germinal van Zola – ook braakneigingen). Helemaal anders met Engels, ik heb nog nooit een saai Engels boek gelezen. En ik schaam me niet: chicklit lees ik óók😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s