Amai, dat bevalt me, zo thuis zijn

‘s Morgens begint de ochtendrush een half uurtje later.  Toch blijft het een race tegen de klok.  Ik probeer Tristan tegen 9.00 uur in de crèche te krijgen, kwestie van ’s avonds niet met een veel te wakker kind te zitten. 

Maar dan, als beide mannen het huis uit zijn, daalt er zo’n zalig gevoel van rust op me neer. ’t Is niet dat ik stilzit. Ah nee. Vanmorgen heb ik de living geboend. Op mijn knieën nog wel. Er moeten boodschappen gedaan worden. En trappen ontstoft. Was opgehangen. En eten gekookt.

Maar tussen al die huishoudelijke verplichtingen door is er niets. Het zalige niets. De ledigheid. De luiigheid. Het terras en de zon. Boeken, veel boeken. En een ijsje of een stukje fruit.

Meer dan verdiend, die rust. Na tweeënhalf jaar moederen. Vóór de komende achttien jaar van zorgen en troosten en ‘er zijn’.  Even verstand op nul. Time out. Het doet me goed, zeg.

9 thoughts on “Amai, dat bevalt me, zo thuis zijn

  1. geniet er maar van! Ik moest hier altijd meteen van het begin van de zwangerschap thuisblijven, de kindjes gingen wel niet naar de creche ofzo. Maar de laatste zwangere maanden bij Lukas gingen ze plots allebei naar school, en toen heb ik toch ook wel efkes ‘zwangerschapsverlofd’

  2. I know the feeling, ik ben hier ook zo aan het genieten van de rust. Ook al heb ik een ferme todo-lijst opgesteld waar ik dagelijks veel van kan afstrepen, het gevoél alleen al van niets te MOETEN doen is zalig. Geniet er maar ten volle van, laat larfje nog maar wat zitten!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s