Ode aan straat 2

De materniteit. Ik heb weer wreed moeten wenen toen ik er weg moest. Tranen met tuiten heb ik gehuild. Twee volle dagen heb ik zitten janken als een klein kind. Hoe dat komt? Wel, ga dan eens kennismaken met het team van vroedvrouwen van dit ziekenhuis: het zijn stuk voor stuk warme, hartelijke en wijze madammen!

Op het verloskwartier werd ik door de bevalling geloodst door G. Toevallig had ik haar een paar weken voordien geïnterviewd voor ons personeelsblad (ik werk op de dienst communicatie van het ziekenhuis). Ik was dus bijzonder verrast toen ze aan mijn bed verscheen. G. heeft zo’n aanstekelijk enthousiasme dat je bijna goesting krijgt om nog een keer te bevallen. Ze doet haar job met passie en dat voel je als ‘patiënt’. Haar gedrevenheid is besmettelijk en dat komt goed van pas bij een bevalling.

Op de materniteit ben ik alweer met mijn gat in de boter gevallen. De afdeling is net vernieuwd én ik kreeg een grote kamer. Maar wat het meest bijdroeg tot mijn tevredenheid, zijn de mensen die voor me gezorgd hebben. Want het is niet zo dat je bij een tweede kindje alles weet. Wat vertrouwd lijkt, is toch nieuw. Daarom is het een hele geruststelling dat er zo’n rood knopje boven je bed hangt. Dat je maar gewoon op het knopje hoeft te drukken voor een beetje persoonlijke begeleiding, voor advies, voor begrip, voor troost of voor een praatje in tijden van eenzaamheid. Want die zijn er. Vooral ‘s avonds, als de schouder om op uit te huilen thuis in bed ligt en de zorg voor dat kleine hoopje plots zo’n opdracht lijkt. Of ’s nachts, als je de uitputting nabij bent. Of ’s morgens als je de tranen van ontroering niet kan stoppen. Of ’s middags, als iedereen uitzinnig is van vreugde over de geboorte van dit nieuwe leven, en jij alleen maar slapen wil. Altijd staan ze voor je klaar. Gekleed in steriel wit met een groen streepje, maar vol van hartelijkheid en empathie.

Ik heb mijn dankbaarheid alleen in woorden uitgedrukt, maar ik had ze zo graag eens goed vastgepakt. Hen eens goed aan mijn hart gedrukt, want daar hebben ze voor altijd een plaatsje veroverd, de lieve dames van straat 2.

Advertenties

4 gedachtes over “Ode aan straat 2

  1. Nog een geluk want ik ben géén grote fan van ziekenhuizen en ’t doet mij plezier dat het daar zo goed vertoeven is. Begin november check ik daar ook even in.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s