Balen!

Mijn lief is naar Gent Jazz. En ik zit hier te kniezen. En te schreien gelijk een klein kind. We hadden al een eeuwigheid kaarten voor de openingsavond. Eindelijk een avondje uit, wat keek ik er naar uit.  

Myrddin is al zes weken als een tweede huid. Een pakje dat je altijd en overal met je meedraagt. En ik wil zo graag mijn lijf terug! Even maar hoor, want na een solotochtje wil ik zo snel mogelijk mijn neus weer in zijn nekje begraven. Maar eens op ’t gemak eten (= niet rechtstaand en in zeven haasten), onverantwoord lang douchen, het huis op orde houden zonder om de haverklap gestoord te worden, een avondje uit,… het lijkt allemaal zo ontzettend lang geleden.

Waarom ik dan niet meega naar Gent Jazz? Omdat Myrddin tussen 21.00 en 01.00 uur goed slaapt. En daar moet ik van profiteren. Om ook te slapen, that is. Want ik ben op. Doodop. Ik kan me echt geen uitspattingen permitteren. Ik zou het serieus moeten bekopen. Met een postnatale depressie of zo. Van zodra Myrddin zijn ogen sluit, moet ik ook rusten. Zo gaat dat nu eenmaal als je de eerste weken met een moeilijke slaper wil overleven.

Enfin, de wederhelft is zo lief geweest om net even te bellen. En te zeggen dat de Django Reinhardt tribute zo goed was. Ik ga nog een beetje bleiten, denk ik.

12 thoughts on “Balen!

  1. Laat die tranen maar een keer lopen, dat kan opluchten. Ik voel met je mee hoor, slaap is zo broodnodig, voor die kleintjes, maar ook voor de mama’s. En dan moeten andere en leukere dingen soms aan de kant geschoven worden. Jammer, maar morgen kan je er dan weer met een iets frisser hoofd tegenaan. Slaapwel🙂

  2. Stumperd … weent maar is goed, dat kan zo’n deugd doen.
    Maar of ge ’t nu gelooft of niet … ze groeien eruit. En als ge uw lijf terug hebt … dan is ’t aan uwen toer

  3. Van zodra je jouw lijf terugkrijgt, zet je maar stevig en frequent de bloemetjes buiten. Ik sta paraat. Tijd voor de wederhelft om zijn lijf eens ten dienste van de opvoeding te zetten, zou ik zeggen😉
    Maar ik weet hoe graag je altijd naar jazzfestivals gaat dus ik kan je wel begrijpen. Er komen gelukkig nog veel jazzmomenten en deze leeftijd kan je natuurlijk niet herbeleven maar op het moment zelf biedt dat weinig troost, hé. Huilen tot je wat opgelucht bent is de boodschap !

  4. Uitstel is geen afstel…

    Wat zal je inderdaad doodop zijn met zo’n moeilijke slaper. En slaaptekort is des onheils! Je functioneert niet meer, je doet niets anders dan doemdenken en je voelt je een vod.
    Bijslapen is dus heel verstandig, maar daarom niet zo leuk. Dikke, dikke knuffel en iderdaad: ooit krijg je je nachtrust terug😉

  5. Nike, herkenbaar die emoties. Maar blijf gewoon geloven dat het weer allemaal anders wordt…straks heb je je lijf terug en kun je terug een uitje doen zonder kids (en zelfs zonder lief:))

  6. Zo jammer dat je niet mee kon! Maar een keer goed balen mag ook wel hè. ’t Is in elk geval heel herkenbaar, ik had dat bij mijn tweede ook heel erg. Dat snakken naar een keer 8 uur aan één stuk door slapen. Maar zoals hierboven al gezegd werd en wat jij zelf natuurlijk ook al lang weet: die vermoeiende periode gaat ook weer voorbij. Nog even volhouden!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s