Exit snottebellen

Kleine jongetjes en snottebellen. Dat past, vind je niet? Snottebellen horen bij de slordigheid van jongens, bij ondeugend zijn en bij de gespeeld onschuldige blik die na het kattenkwaad komt. Maar als die snottebellen te groenig en dik worden, heeft het met nonchalance niets meer te maken. Dan is het tijd om de specialist te raadplegen.

En zo geschiedde. Ik trok met mijn snottebel naar de NKO-arts, die al meteen bij het binnenkomen de diagnose had gesteld, want chronische openmondademhaling is het gevolg van zoonliefs neusobstructie. Makkelijk te verhelpen is het wel: neuspoliepen er uit, et voila, mijn zoon kan weer deftig ademhalen. Alleen schaamde ik me dood, toen de dokter vroeg of Tristan minder hoort. Nee hoor, antwoordde ik vastberaden. Maar toen keek hij in Tristans oortjes en bleek er wel erg veel en vuil vocht achter zijn trommelvliesjes te zitten. Onmogelijk om perfect te horen met die smurrie in zijn oor. Dan ben je audiologe en merk je niet eens op dat je kind slechter hoort. Wreed. Enfin, met twee diabolootjes kan ook dat euvel verholpen worden.

Gisteren mocht Tristan plaatsnemen op de operatietafel. Ik vond hem zo knuffelbaar in zijn operatiekleedje. En hij is zo mooi als hij slaapt. Maar het is niet fijn om hem slapend achter te laten in een kamer vol mesjes en tangetjes en bedwelmende gassen. Ook al heb je alle vertrouwen in de artsen. En tijdens het wachten hoorde ik een kindje huilen. Het kindje dat vóór Tristan was geopereerd. Het was een hysterisch gekrijs, hoesten en kokhalzen. Oh nee, wat staat ons hier nog te wachten, dacht ik. Wat doe ik Tristan aan?

Na de operatie was hij gedesoriënteerd en verward. En natuurlijk moest hij wenen, maar het was bijlange zo hysterisch niet als het andere kindje. Oef. Op de middag mocht hij drinken. Een uurtje later kreeg hij een yoghurtje. Alles bleef binnen, dus mochten we rond 14.30 uur naar huis. Ik had gehoopt op een middagje zetelhangen (nood aan een dutje!), maar Tristan was bij thuiskomst weer helemaal zijn levendige zelve. En daar kunnen we natuurlijk alleen maar blij om zijn, dat hij zijn eerste operatie (vrijwel) pijnloos en zonder trauma’s heeft doorstaan.

Dank aan Lucas ook!

2 thoughts on “Exit snottebellen

  1. Toch goed dat ze met zo’n kleine ingreep heel wat miserie kunnen verhelpen. Blij dat het goed gegaan is! En ook proficiat voor de mama voor de zenuwen die ze waarschijnlijk heeft doorstaan🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s