Zelfbeklag

Ik zit op het toppunt van zelfbeklag. Mijn oudste is een etter. Hij dringt zijn willetje zo erg op dat er vaak niet meer uit zijn mondje komt dan geschreeuw en nee-geroep. Wanneer spreekt men van gedragsstoornissen? Het begint er hier namelijk aardig op te lijken. Moeder doet haar uiterste best om het de kinderen naar hun zin te maken, maar krijgt stank voor dank. Echt, de dag beginnen met een scène aan de schoolpoort is genoeg om huilend onder je donsdeken te willen kruipen.

Als de dag dan eindelijk om is en je neerzijgt in bed; als je bijna je diepste slaap slaapt, dan zet de jongste het op een schruwelen. Staat hij als een bezetene te janken, zijn handjes om de spijlen van zijn bed geklemd. Op zijn gezichtje en in zijn stem één en al hysterie. Dan hé, dan ben ik zacht en lief tegen mijn kleintje, maar vanbinnen kookt en borrelt het. Het breekt me: de vermoeidheid, de zorgen.

En zorgen hebben we. Ons nieuwe huis zal niet klaar zijn tegen de geplande verhuisdatum. We kunnen het klaar krijgen, maar daar hebben we de centen niet voor. Dus zijn we genoodzaakt posten te schrappen, en dat maakt het huis onbewoonbaar. Nu zoeken we een tijdelijk onderkomen voor de periode augustus tot oktober. En geestig dat ik dat vind. Twee keer verhuizen. Joy!

En dan spreken we nog niet over de echtelijke wrevel inzake verbouw- en opvoedingskwesties. Hé, er zijn veel ergere dingen. En er komen betere tijden! Maar nu ga ik mij wel even een oog uitwenen.

22 thoughts on “Zelfbeklag

  1. Alles wordt weer beter en ’t komt allemaal wel goed, daar ben ik zeker van! En in afwachting kan zo af en toe eens goed uithuilen wel eens deugd doen, om daarna met frisse hernieuwde moed er terug in te vliegen!

  2. Het zijn tropenjaren, maar het gaat beteren. Deze tijd volgend jaar is het allemaal voorbij. Daar heb je nu niets aan, maar misschien wel als de ergste donderbuien overgewaaid zijn.

  3. Pff, een mens zou van minder al eens een potje janken.
    Vraag hulp zo veel je kan.
    Ga er eens uit.
    Geef die koters aan een ander en ga effe wandelen.
    Verzorg jezelf.
    En… hou vol!!!

  4. Af en toe heb je recht op een portie klagen vind ik. Zeker in jouw geval!! Je kan niet perfect door het leven stappen en doen alsof je het niet erg vind…

    Je hebt gelijk dat je huilt! ’t Kan er maar uit zijn!

  5. Verbouwen, kleine kinders, zorgen, vermoeidheid… We kennen er allemaal wel iets van. The thing is, dat we door al die zorgen toch nog het einddoel voor ogen moeten houden en erin moeten blijven geloven dat het echt wel beter wordt. En moet ge daarvoor regelmatig eens een potje janken, hou u dan vooral niet in. Het komt in orde, ik duim keihard!

  6. zo’n potje janken kan zoooo veel deugd doen… om nog maar te zwijgen van hoe hard dat oplucht😉
    en inderdaad: opa en oma misschien (tijdelijk) systematisch 1 avond in het weekend vragen om te babysitten?
    huil maar eens goed uit, laad de batterijen op en you go girl!😀

  7. Kom op! Denk aan je mindfulness, goed in- en uitademen en weet dat er een keertje een eind komt aan de miserie. Voel je de positieve vibes jouw richting uitkomen?

  8. ik zucht mee
    en ik herken het
    maar al te goed
    al heb ik 1 voordeel
    ik hoor de jongste ’s nachts gewoonweg niet😉
    maar hij roept wel, al kan ik mezelf sussen met de gedachte dat het niet echt nodig is dat ik wakker wordt

    verbouwen, ik kan er echt niet bij dat jullie het nog een keer wouden doen
    diep in en uitademen en als het echt nodig is
    ff thuisblijven! (hoor mij hier bezig, ik moest 14 dagen thuisblijven maar stond er na 1 dag rust ook alweer😦 )
    wij vrouwen zorgen voor iedereen, behalve voor onszelf😉

  9. komt me zo bekend voor.. uit een ver verleden.. (dat heb je als je al wat ouder bent) Mijn zoon (nu 31) haalde me ’s nachts meermaals uit mijn bed.. “‘k ben mijn tuuteke kwijt” en net als je bijna terug in slaap valt is het weer van dat.. heb mijn zoon toen eens wat billekoek verkocht! Waar hij allicht niets van voelde met pamper en slaapzak aan, vooraleer ik terug al wenend naar mijn bed ging.. hij was alvast weer stil voor een uurke.. als ik geluk had.. MAAR.. ook deze fase gaat voorbij en hij is nog altijd een schat van een zoon..😉 Binnen 30 jaar denk je er ook zo over!! Ik weet het wel zeker!! Sterkte met de verbouwingen meisje.. volgend jaar zal je zeggen.. ik zit hier toch mooi in mijn paradijs met mijn schatten van man en kinderen…😉 meme heeft gesproken..😉

  10. Verbouwen in combinatie met kleine kindjes, we hebben het twee jaar geleden ook gehad. Bij momenten was het heel zwaar. Wij kampeerden op onze zolder terwijl de dochters een half jaar bij oma&opa gewoond hebben. Maar probeer te denken aan wat daarna zal komen : een nieuw huis! En af en toe eens uithuilen kan ondertussen zeker deugd doen.😉

  11. nike,
    toch nog eens zeggen CHAPEAU…. niet alleen met de 2 kindjes en verbouwingen en…. maar chapeau voor het neerschrijven van je “zelfbeklag”… ge moet dat ook maar kunnen hoor. Ik zou het graag kunnen maar voor ´t moment blijven zo´n dingen liever opgekropt! Bad thing to do, maar met jouw “uiteenzetting” als voorbeeld, zal ik de armen uit de mouwen steken. Bedankt voor de “empujón”.

  12. Da’s geen zelfbeklag, dat is eventjes ventileren om er weer tegenaan te kunnen! En inderdaad, het gaat voorbij (sprak de moeder van 2 kinderen die zwanger was van nummer 3 tijdens de grote verbouwingswerken die herinnerd worden als ‘van die keer dat we 7 maanden geen achterkant aan ons huis hadden, tenzij je dat blauw zeil meetelt’)

  13. Och Nike, ik zou voor minder beginnen janken, echt waar! Gewoon doen, met de tranen verdwijnen de stressstoffen uit je lijf, en daarna verstand op nul en blik op oneindig.
    Je komt er wel, niet teveel piekeren, gewoon voortdoen en voor je t weet zit je in je nieuwe huis onder de kerstboom kadootjes uit te pakken!

  14. Liefste Nike, bleit maar eens goed, dan heb je daarna nog zoveel moed om je te herpakken en een klein beetje zon achter als die donkere wolken te zoeken. Dikke virtuele knuffels!

  15. ik denk soms: waarom heb ik zo’n ambetante kinderen en alle andere mensen zo’n toffe en lieve en gemakkelijke kinderen die doorslapen? ik heb alle begrip voor uw bui!

  16. Sta wat achter met bijlezen, maar wou ook nog even reageren. Klinkt allemaal heel zwaar (en een gelijkaardige situatie zal mij mogelijks begin volgend jaar boven het hoofd komen te hangen). Even stoppen, janken, schreeuwen desnoods. Hulp vragen, dat ook. En dan doorbijten, want dat kan je. Veel courage!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s