#wijvenweek: Het opperzagewijf

U heeft hier al genoeg te lezen, dus ik hou het kort. Ik ben een vreselijk zagewijf. En het wordt er niet beter op met ouder worden. Klagen is eigenlijk een betere omschrijving. Ik klaag over alles. Over hoe (slecht) ik me voel. Overhet huishouden. Over de rommel thuis. Over de financiën. Over mijn werk. Over het eten (maken). Over de verbouwingen. Over de boodschappen. Heel vaak zijn mijn uitlatingen volkomen onterecht. Even vaak is er zelfmedelijden mee gepaard. Soms is het een schreeuw om aandacht of erkenning. Maar prijs uzelf gelukkig, de enige die van dat gespui het slachtoffer is, is mijn lief, den duts.

Na het spuwen van mijn ongenoegens komt heel vaak de schaamte. En het zelfverwijt. Gelukkig is mijn wederhelft van de tolerante soort en aanvaardt hij mijn uitgebreide excuses altijd. Soms stelt hij er grappend een lijstje tegenover van dingen die ik moet doen voor hij me vergeeft. Ik sta bij hem in het krijt, zoveel is zeker.

En verder: ik laat veel scheten. Of dat een klein kantje of een guilty pleasure is, laat ik in het midden.

6 thoughts on “#wijvenweek: Het opperzagewijf

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s