Nike stelt voor: de gremlin

Dat ze gelijk heeft. Awoert aan de schaamte! ’t Leven is niet altijd dolle pret. Praat erover en (h)erkenning zal uw deel zijn. Dat is althans wat ik heb mogen ondervinden. De steun die je uit het delen van deze, zogezegde, vertrouwelijke informatie haalt is ongelooflijk deugddoend.

Als ge triestig zijt, moet ge bleiten. En als ge het allemaal niet meer alleen kunt dragen, al die overweldigende gevoelens, dan moet ge u laten helpen. Da’s net zoals naar de dokter gaan voor een lichamelijk pijntje. Wijd aanvaard nochtans, dat laatste.

Zij die mij kennen, zullen beamen dat ik een heel normale, jonge vrouw ben. Aan de buitenkant niets op te merken. Aan de oppervlakkige binnenkant ook niet. Heel doorsnee. Maar diep vanbinnen huist een gremlin, die niet moet bestreden worden, maar aanvaard. Ik heb jaren geschermd met het beest, maar therapie heeft me geleerd hem toe te laten, hem te laten zijn. Da’s mijn redding geweest, I tell you. Zelf was ik nooit tot dat inzicht gekomen.

Ja, ik geef mij bloot. Maar het kan mij niet schelen. Het zegt meer over de mensen die er schande over spreken, dan over mij.

Dank je Lilith, het was het zetje dat ik nodig had om dit in de openbaarheid te brengen.

Advertenties

9 gedachtes over “Nike stelt voor: de gremlin

  1. Ik vraag mij eigenlijk af of die afkeuring, en dat opdringen van schaamte en een slecht gevoel over jezelf als je kiest voor therapie, niet vooral aan de media ligt, als een soort van valse weerspiegeling van de werkelijkheid. Of dat het iets is wat iedereen denkt dat een ander dat denkt, maar hij/zij niet, oh nee. Want ik heb nog nooit iemand zich negatief horen uitlaten over therapie. Net zoals ik indertijd in mijn lesbische relatie ook nooit homohaat gevoeld heb. Allee, die negatieve oordelen zullen wel bestaan hé, da’s zeker, maar volgens mij worden die een beetje al te veel opgeblazen, waardoor mensen de neiging hebben zichzelf te beschermen tegen een onbestaande vijand, en niemand erover spreekt, en het hele idee daardoor bestendigd wordt.
    Of heb ik het mis? Bestaan er écht zo veel vooroordelen over?

    1. @Lies: ik heb bij vrienden of familieleden nooit vooroordelen ervaren. Integendeel. Maar op het werk heb ik toch al eens het gevoel gehad dat ik mij moest verantwoorden. Of eerder: dat ik moest bewijzen dat ik een stabiele werknemer ben en dat ik dus niet te pas en te onpas afwezig ben voor mijn zogezegde muizenissen.
      Dat gevoel kreeg ik voor het eerst toen ik vorig jaar, voor de eerste keer in mijn 12-jarige werkcarrière overigens, 3 weken afwezig was geweest omdat het mij even allemaal teveel was geworden. Dus, ja, ik denk dat er nog serieus wat vooroordelen zijn. Ik hoor ook dat mensen zich vaak negatief uitlaten over mensen die antidepressiva nemen. We zijn er nog lang niet.

      1. Da’s bijzonder jammer, en grof dat ze jou erop aankijken voor drie schamele weekjes na twaalf jaar fulltime werken. Dan moet er inderdaad iets aan gedaan worden.

  2. Hier geldt echt de gedachte dat hoe meer je erover hoort, hoe meer je het als ‘gewoon’ (en uiteraard is dat een zeer slecht begrip, maar ik gebruik het bij gebrek aan inspiratie) gaat beschouwen en het uit de taboesfeer komt … vind ik. Goed om daar aan mee te werken! De meeste mensen die ik ken, hebben wel ervaring met één of andere vorm van therapie, begeleiding, opname, etc.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s