Schoolperikelen: het einde, laat ons hopen.

Ja, het is lang geleden. Maar ik vond de goesting en de courage niet om te schrijven. Het hele scholengedoe heeft me lamgeslagen. “En dat voor een school?”, hoor ik u denken? Ja, dat voor een school en alles dat ermee samenhangt, in het bijzonder het welbevinden van mijn bloedjes. Ik had er geen idee van dat bezorgdheid een mens zo kan ontkrachten.

Myrddin voelde zich op de nieuwe school meteen thuis. Op dag 2 had hij al een vriendje en hij charmeert de juffen zoals hij met alle andere vrouwen doet. Geen gebrek aan populariteit dus, dat kleine hummeltje.

Tristan, dat is een andere historie. Stel je voor, je bent vijf jaar en je staat voor een mijlpaal in je leven: leerplicht. Gedaan met dollen, tijd voor het serieuze werk. Nieuwe juf, nieuwe setting, nieuwe plichten. Geen kattenpis voor een kind van die leeftijd. Maar gelukkig zit je op de schoolbanken naast je geliefde, achteraan in de klas bij een juf die je het vorige schooljaar beter hebt leren kennen. Dat geeft vertrouwen. Ware het niet dat je moeder ’s avonds, na die leuke eerste schooldag, vertelt dat je morgen op een nieuwe school start. Bij een andere juf, bij kinderen die je van haar noch pluimen kent, in een gebouw dat vreemd is én met groene kleren. Holy shit, moet dat kind gedacht hebben.

Laat ons zeggen dat het aanpassen niet zo vlotjes gaat. In de klas gaat het prima, maar op plekken waar het druk en lawaaierig is, voelt hij onmacht en verdriet. Echte vriendjes zijn er ook nog niet, maar het is moeilijk in te schatten of Tristan dat echt jammer vindt. Hij is graag alleen en misschien maak ik er, als bezorgde en schuldbewuste moeder, meer problemen van dan er eigenlijk zijn. Kopzorgen dus.

Dit laatste paragraafje had ook in de verleden tijd kunnen staan, want – hout vasthouden – het gaat beter met de dag. En dat, beste mensen, is een opluchting van jewelste. Want, net door die bekommernis om Tristan, was er ook twijfel over de schoolkeuze. Hadden we er wel goed aan gedaan van school veranderen? Wat objectief gezien een goede school is, wordt namelijk vertroebeld door hoe de kinderen zich voelen. Maar nu we eindelijk wat helderder beginnen te zien, kan ik (ook al worstel ik soms nog met het aspect ‘katholieke’ school) stellig beamen dat we een goede keuze hebben gemaakt. En azo slaken we hier een zucht van verlichting.

4 thoughts on “Schoolperikelen: het einde, laat ons hopen.

  1. Als mama, en als papa ook natuurlijk, lig je wakker van de schoolkeuze. Want het is o zo belangrijk. Je kind vertoeft er meer dan thuis. En als ze zich in hun sas voelen, gaat alles zo veel beter. Ik geloof dus best dat je er mee worstelde. Wij kussen ons beide pollekes, nog alle dagen, dat we een school kozen waar ons kinders zich goed voelen. En ik zou ook niet meteen weten waar ze naartoe zouden gaan indien ze op hun school niet verder kunnen…
    Maar kijk, met tijd en boterhammen komt alles goed. Hoog tijd om gerust te slapen dus, nike!

  2. Ik zou daar ook mee in mijn maag zitten en ik hoop mee dat de perikelen hiermee ten einde zijn, want als mama kun je er toch serieus mee in je maag zitten als de koters zich niet goed voelen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s