So long, buddy

Op geen enkele plek worden je sociale vaardigheden zo op de proef gesteld als op het werk. Je moet er met iedereen overweg. Willen of niet. Mensen waar je liever in een ruime boog omheen zou gaan, mensen die je rauw zou lusten, mensen die helemaal aan het andere uiterste van de karakterlijn liggen,… je moet ermee vooruit. Ook al moet je je tolerantieniveau daarvoor héél erg opkrikken. Pas op, je leert eruit. Zoals altijd met mensen. Ook over jezelf. Dat eerste indrukken niet altijd kloppen bijvoorbeeld. Of dat je zelf een vat vol vooroordelen bent.

Er zijn – thank god – ook collega’s waar je het dan weer geweldig goed mee doet. Omdat het klikt, omdat ze je professionele gebreken aanvullen, omdat je van ze leert, omdat je samen aan een weg timmert, hoe schots en scheef die soms ook is. Er zijn collega’s die ik vrienden durf te noemen, ook al zie ik ze niet buiten het werk. We delen lief en leed, we tonen onze tranen, we spreken onze diepste twijfels, angsten en wensen uit.  Als er zo eentje vertrekt, dan word ik daar ontzettend droevig van. Dus als ik de laatste tijd een beetje uit mijn doen ben, dan is het omdat de stoel naast mij leeg blijft.

4 thoughts on “So long, buddy

  1. Zo mooi verwoord. Ocharme… Van goede collega’s afscheid nemen is nooit leuk. Maar aangezien ze vrienden geworden zijn, zal je ze nadien nog wel terugzien. Courage…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s