Confession time

Dat ik hier zo lang geen letter heb geschreven heeft helaas niets te maken met schrijversblok, maar met een kortsluiting in die anders zo performante bovenkamer van mij. Wat al meer dan een jaar zat te broeden onder mijn hersenpan, legde me in augustus helemaal lam. Depressie, zei de psychiater. In combinatie met mijn angsten is dat best een bittere pil om te slikken. Zes weken lang heb ik geweend om nieuw én oud zeer (moh, was dat niet al lang verwerkt?), om groot en klein verdriet, enfin, om zowat alles eigenlijk. Ik voelde me compleet waardeloos, mijn zelfvertrouwen was foetsie en ik was moe, zo moe.

Een emotioneel wrak terug op gang trekken is een moeizame opdracht. Naast de wekelijkse gesprekken bij de psychiater heb ik erg veel gehad aan lopen. De natuur en de buitenlucht hebben een erg heilzame werking op mijn mistige brein. Donkere overpeinzingen worden op slag wat lichter onder het dichte bladerdek van een bos of in het uitgestrekte platteland. Dat er ondertussen ook aan de conditie wordt gewerkt is een welgekomen bijkomstigheid. Het gaf me het gevoel toch iéts verwezenlijkt te hebben die eerste gitzwarte dagen.

Bovendien moest ik leren rusten. Niets doen, hoe lang was dat geleden? Ik heb er met mijn rusteloos hoofd best lang over gedaan om het ontspannen onder de knie te krijgen. Ik zou zelfs durven zeggen dat ik nu pas (vier dikke maanden later) complexloos kan luieren. Met zelfvertrouwen heb ik nog steeds een serieuze issue. Mijn zelfbeeld en ik, dat zijn geen beste maatjes. Nog serieus wat werk aan de winkel daar. Ik zie mijn toekomst nog behoorlijk troebel, maar ik heb al zo ontzettend veel geleerd over mezelf. No mud, no lotus, zeggen ze in het boeddhisme. Het is verdomd hard ploeteren in de modder, maar wacht tot je de feniks ziet die eruit zal verrijzen!

Is het wel slim om zo’n verhaal op het internet te gooien, net nu ik aan het opkrabbelen ben uit het slijk? Nu ik mezelf zo stilaan weer arbeidswaardig acht? Wat zullen de mensen denken? Wel, laat dit een pleidooi zijn voor authenticiteit en broosheid. Het taboe tackelen, daar zit de uitdaging. Hartje voor al wie zich weigert te schamen voor zijn/haar teerhartigheid. Geloof me, ondergetekende was zelf eerst niet zo sterk in het open bespreken van haar mentale staat (“Oh, ik ben even thuis van het werk, ja. Mooi weer vandaag, hé!”), maar praten heeft me al zoveel moois opgeleverd. Uw teer zieltje tonen, ik kan het alleen maar aanbevelen.

Voilà. Hij staat er. De eerste blogpost in maanden. No way back.

Advertenties

23 gedachtes over “Confession time

  1. Rusten… Nog altijd niet geleerd hier. Enige dat in de buurt komt is lopen en op die manier ontspannen. Voorlopig red ik het zonder pillen en dokters. Mijn hoofd zou dat wellicht eerder tegenwerken. Ik heb ook het gevoel dat ik stillaan weer boven water geraak. Maar behalve die paar sukkelaars tegen wie ik af en toe eens durfde ‘klagen’ (meestal mensen die ik eigenlijk niet zo goed ken, da’s om de 1 of andere reden minder moeilijk) heeft vrijwel niemand iets gemerkt. Ge ziet er nogal wittekes uit. Tot zover de opmerkingen. Mijn lieve echtgenoot zei zelfs toen ik durfde zeggen dat ik er toch bovenop aan het geraken was: ah, was er dan iets mis? Behalve dat ge af en toe kuren hebt als ge uw regels hebt, is er toch niks aan de hand? Voila. Relativeren maar. Denk ik dan. God ik haat dat woord. Veel sterkte in elk geval… Er is nooit een weg terug. Dus vol goeie moed vooruit. Woord 3 en 4 komen dan hopelijk vanzelf.

  2. Heel moedig en mooi van je Nike!! Ik heb vorig jaar een serieuze burn – out gehad (ja, ook al ben ik zo jong want die vraag kreeg ik vaak!) Ik denk dat velen zich kunnen herkennen in wat je hier hebt neergeschreven! Nog veel goeie moed hoor!!

  3. Goh ja super onder woorden gebracht … Na men burn out een paar jaar geleden moet ik mezelf nog steeds dwingen om te stoppen en te rusten. Het blijft een continue afwegen en de weegschaal in balans houden. Je bent op de goeie weg daar ben ik zeker van . Modder is vruchtbare grond daar zal iets moois uit groeien . Xxx

  4. Welkom terug en hoera voor het lopen.
    Dat het elke dag een beetje beter mag gaan.
    Weet je … voor iemand die zoveel loopt als ik is het raar om te zeggen maar ik heb eigenlijk ‘therapeutisch gezien’ meer aan fietsen (en dan gewoon fietsen van punt a naar punt b … niet wierennen ofzo.

  5. Nike, veel moed! Ik weet wat het is, bijna jaar thuis gezeten met burn-out! En het blijft vechten, elke dag opnieuw. Maar geniet van alle kleine dingen en neem echt de tijd die je nodig hebt! Heel veel succes.

  6. Hevige fan van de kracht van kwetsbaarheid ikke. Ik ken je niet, maar je lijkt me op basis van je schrijfsels een heel mooi mens. Zo eentje die de wereld net een mooiere plek maakt. Ik kan je trouwens de boeken van Brene Brown aanraden die rake dingen schrijft over de kracht van kwetsbaarheid.

  7. Oh Nike moedig geschreven! En go voor het lopen! Sporten kan zo goed uw hoofd leegmaken! En het is puur voor jezelf en het gelukzalig moment achteraf is goud waard!! Zet hem op!!

  8. Welkom terug Nike! Sterk van je om het zo onder woorden te brengen.
    Hier is, ondertussen 6 jaar geleden, ook het licht uitgegaan ( https://evavertelt.wordpress.com/2009/12/13/zelfcensuur/) . Het heeft me heel veel over mezelf en anderen geleerd en het is soms nog moeilijk. Maar over het algemeen laat ik de zon hier tegenwoordig weer zoveel mogelijk schijnen 🌞
    Sterkte, meid, bewandel je pad maar, elke dag zijn eigen kleine stukje! X

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s