Help! Niemand leest hier nog!

We zijn niet goed bezig. Van bloggen komt niet veel in huis; ik zie mijn bezoekersaantallen slinken met de dag. Te druk met andere dingen. Misschien dus net wél goed bezig. ’t Is te zien hoe je het bekijkt.

Nogal veel met de neus in de boeken gezeten de afgelopen weken. 2012 wordt het jaar van het goede boek. Tonio, Kamer, De Hongerspelen trilogie, Joe Speedboot en nu het overrompelende, rauwe, maar wonderlijk schone Legende van een zelfmoord. Voor al wie ne keer bij het nekvel wil worden gegrepen…

Ondertussen toch een e-reader aan het overwegen. Brug der zuchten was met zijn hardcover en 733 pagina’s wel erg onhandig in bed. En boeken die in de handel niet meer verkrijgbaar zijn, kan je elektronisch vaak nog wel ergens op de kop tikken. Aldus zijn we nog één stap verwijderd van de aankoop. Eerst het voelen-ruiken argument nog overboord gooien. Maar laat dat nu net het hardnekkigste bezwaar zijn… Hoe dan ook, wat raadt u me aan? Een Kindle? Welk model en waar te bestellen? Dingen waar ik best rekening mee houdt? Ik hoor het graag van u, ja, gij daar, e-readeradept.

Met dat boekengeleuter zal ik in ieder geval mijn lezersaantallen niet opkrikken. Dus zeg ‘ns, wat lees je graag van mij? Suggesties, daar zit ik op te azen. Vraag maar raak!

(laag gevallen. niet goed bezig, zeg ik u)

Wat als je een dochter had gehad?

Wat als ik een dochter had gehad, vraagt Soetmin. Awel, dan was ik ongetwijfeld even gelukkig geweest als met mijn zonen. Hoewel ik altijd een lichte voorkeur heb gehad voor jongetjes. Sowieso wou ik altijd graag een jongen als eerste kind. En toen ook Myrddin een jongen bleek te zijn, heb ik een vreugdesprongetje gemaakt. Tja, een jongensmama, ik.

Waarom die voorkeur voor jongens? Awel, ik vind kleine jongetjes übercute. Ze zijn stoer, maar tegelijk breekbaar, onbeholpen en lief. Kleine jongenslijfjes zijn om op te eten. Die knokige knietjes, die stevige handjes, het brede borstje, het sterke poepje. Bovendien heb ik het niet zo voor meisjesspeelgoed. Ik ben altijd blij dat ik de roze pagina’s in de Dreamlandbrochure mag omslaan.  En het piratenschip dat Tristan voor zijn verjaardag kreeg, vind ik trouwens best decoratief. De jongens van Tristans leeftijd zijn ook net iets minder kattig dan de meisjes. Ze uiten hun ongenoegen of boosheid  op een andere, meer tactloze of fysieke manier. Pas op, dat keur ik ook niet goed, maar die onderhuidse  commentaren van de meisjes zijn vaak behoorlijk raak. Ik kan me niet ontdoen van de indruk dat wat ze zeggen vaak echt bedoeld is om te kwetsen. En dat vind ik niet zo’n fijne eigenschap.

Ach, had ik meisjes gehad, dan zou ik hier waarschijnlijk een lofrede hebben afgestoken over mijn dochters. Over hoe fijn het is, meisjes onder elkaar. Een beetje nuancering is hier dus op zijn plaats.. Ik hou van jongens, omdat ik ze heb.

Er wordt mij regelmatig gevraagd of ik nog een derde wil. En dan kijkt men mij met zo’n blik van medelijden aan, want ja: “Wil je niet graag nog een meisje?” Alsof een gezin met 2 jongens niet compleet is. Alsof een vrouw perse een dochter moet. Bah nee, antwoord ik dan vastberaden. “Ook niet om te gaan shoppen?”, vragen ze dan. Nee, want zelf ben ik trouwens ook niet zo’n meisjemeisje. En het enige dat echt belangrijk is, denk ik dan,  is dat je een fijne relatie hebt met je kinderen. Dat je goed kan babbelen, dat er warmte, vertrouwen en liefde is. Humor en creativiteit. Respect en ruimte voor ontwikkeling. Dat je elkaar met een half woord verstaat. En daar zit geslacht voor niets tussen, toch?

Stil, ja ja.

Zoals je ongetwijfeld gemerkt hebt, hebben we onze rust dus echt wel nodig. Temeer omdat de jongste het de laatste tijd weer erg bont maakt ’s nachts. Anderhalf tot twee uur hysterisch huilen is tegenwoordig meer regel dan uitzondering. Het hoeft niet gezegd dat wij redelijk zombie door het leven gaan.

Geen idee wat de oorzaak is van het slechte slapen. Het valt toevallig wel samen met het introduceren van echte melk. Tot voor kort dronk Myrddin nog Nutrilon, maar het werd wel eens tijd voor de witte motor. Bovendien kan ie een aardig stukje kaas wegmoffelen in dat mondje van hem. Myrddin Cheeselover. Gisterenavond heeft hij zich eens goed laten gaan aan de kaastafel van oma. En heeft hij liggen krijsen van half twaalf tot half twee. Toevallig of niet, wij gaan toch eens een experimentje doen. Geen melkproducten de komende week en zien hoe dat zijn nachten beïnvloedt.

Ik moet toegeven dat ook Tonio bijdraagt aan de stilte alhier.

Enige vorm van schrijversblok is me ook niet vreemd. Kathleen heeft een fijn idee om dat te doorbreken. Dus zeg’ns, waarover moet ik hier eens schrijven? Wat wilde je altijd al van me weten? Waar wil je graag mijn mening over? Vragen staat vrij, doe gerust zottekes (al behoud ik wel het voorrecht om sommige vragen onbeantwoord te laten!). Allez, we zullen nikeblogt eens wat nieuw leven inblazen.

Made by Oontje

Ik win nooit iets. Ooit, lang, lang geleden heb ik een doosje waterverf gewonnen van de Fakkeltjeskrant. Sindsdien is het noppes. Tot vorige maand. Toen won ik een vestje van Oontje. Handgemaakt. En echt héél schoon. Myrddins lijfje is nog iets te klein voor het vestje, maar het staat hem beeldig, niet?

Bloggen en zo

Als ik een dag niet op het internet kan, dan wacht mij een lijst van wel 40 of 50 te lezen berichten. En dan moet een mens ook nog snel op zijn e-mails antwoorden (binnen de 24 uur leert de emailetiquette ons). En er is ook facebook en twitter en de eigen blog die moet beschreven worden (anders krijg ik het aan de stok met mijn trouwste fans. Ja, jij, papa). Ik slaag er nauwelijks in om reacties achter te laten, zelfs bij de blogs die ik al jaren lees, hoe graag ik het nochtans wil. Zo’n virtueel sociaal leven vraagt tijd, maat. Want daarnaast moet er ook gemoederd en gekookt en gekuist en gepoept en gelezen en gehaakt worden. En proberen we er een rijk gevuld écht sociaal leven op na te houden.

Blogs lezen doe ik dus ‘s morgens in een rapke. In de tien gestolen minuten vóór het wakker maken van de kinderen. Ondertussen open ik ook facebook en als mijn hoofd niet te nevelig is, waag ik mij aan een statusupdate. Maar reacties achterlaten, dat lukt me dus niet. Zeker niet als het bericht me aanzet tot nadenken en de reactie niet in 1-2-3 uit mijn pen vloeit. ’t Is dus niet omdat ik geen reactie achterlaat, dat ik u niet graag zie. Verre van. ’t Is maar dat ge ’t weet.

Terugblik

In navolging van deze leading lady in blogland; wat ik leuk vond aan 2010:

  • de kindekes die geboren werden. Myrddin voorop, maar natuurlijk ook Sien en Lola & Mas en Lenne en alle andere 2010 (blog)kindjes
  • de liefdesperikelen van mijn eerstgeborene
  • dat ik canneloni maakte die nie normaal lekker waren
  • dat ik dit jaar op de valreep nog leerde haken
  • de Beste Hobbykok van Vlaanderen. Fan, ja.
  • de kilo’s watermeloen die ik heb verorberd aan het einde van mijn zwangerschap
  • de hangmat, de zon en twee weken prebevallingsverlof
  • Flow
  • flockfolie: ook Nike kan creatief zijn
  • A., mijn nieuwe vriendinnetje
  • dat ik een nieuwe job krijg, in mijn eigen, vertrouwde ziekenhuis.
  • dat ik een zalige bevalling en kraamverblijf had, met dank aan Griet en M1.
  • Negen Open Armen van Benny Lindelauf
  • dat Tristan voor het eerst ontroerd was en dat ook toonde  
  • het uitje naar zee met mijn mama en Tristan
  • de stilte in de bossen van Les Trois Fôrets
  • dat Tristan een waterratje blijkt te zijn, net zoals zijn moeder in haar kinderjaren
  • dat er in de lentemaanden veel zin en tijd was om te mediteren
  • dat ik het allerleukste Secret Santa kado kreeg
  • dat ik nogmaals heb mogen ervaren dat ik de beste vrienden ter wereld heb
  • dat ik voor het eerst in mijn leven iets gewonnen heb! Een keicool vestje van oontje.
  • Dagelijkse kost  
  • de choco van den Aldi
  • dat we hét topgerecht van mijn vader wisten te imiteren
  • de twee zomerkleedjes die ik kocht, maar nog niet heb durven aandoen (postnatale blubberbillen weetwel)
  • de leuke vooruitzichten voor 2011

En u, wat vond u leuk het afgelopen jaar?