Het niertje #2

Myrddin werd vorige week in het UZ verwacht voor de jaarlijkse controle van zijn niertje. Witte jassen boezemen hem allang geen angst meer in; een doktersbezoek is een uitstapje. De kindernefrologe van dienst troonde ons mee naar de onderzoekskamer voor een echo. Myrddin bleef voorbeeldig muisstil liggen bij de kriebelpraktijken (een echo in uw zij, dat kriebelt, ja).

De uitzetting op zijn niertje is er nog steeds. Er komt misschien een bijkomend onderzoek om de nierfunctie te controleren, maar dat wordt eerst op de staf besproken. Ik ben niet zo’n voorstander van al te veel onderzoeken, maar de dokter vertelde over een kindje met een gelijkaardig probleem bij wie het onlangs toch fout gegaan was, dus een onderzoek lijkt haar aangewezen. We wachten nu het advies van haar collega’s af.

Ach, die uitzetting is er en zal er nog een tijdje zijn, maar Myrddin ondervindt er geen last van, dus wij maken ons voorlopig geen zorgen. 

_MG_7793bis

Dé foto’s

Beloofd is beloofd. Ik moet ze u tonen, de foto’s voor mijn eindwerk van de module foto basis A. Kies een onderwerp uit je persoonlijke interessesfeer of nabijheid, was het advies. Kwestie van voldoende te kunnen oefenen. Ik koos mijn jongens, er is niets dat ik liever heb. Maar oh, wat zou ik mij dat gaan beklagen.

Kinderen zitten niet stil. Geen seconde. Het is winter, dus het licht is beperkt: vroeg donker, veel bewolking. Binnen foto’s maken van wrikkelkonten in kunstlicht; geen kattenpis voor een beginnende amateur zoals ik. Maar we hebben geleerd dat we trots moeten zijn op ons werk, dus toon ik u met enige fierheid het resultaat van mijn gezwoeg.

1 2 4 5 tris IMG_7171

 

Vooral Myrddin, u ziet het goed. Een gewillig model, mijn jongste. Terwijl Tristan op een leeftijd is gekomen dat er gezichten getrokken worden voor de lens. Spontaan doen is helemaal uit den boze. De foto die je ziet van Tristan is dus een toevalstreffer. Als je kan afdrukken in die ene nanoseconde dat hij ‘normaal’ doet, dan heb je het getroffen.

Ik heb ontzettend veel bijgeleerd. Met dank aan deze meneer. Maar het is jammer dat het moeilijk is om de lessen te combineren met werk en gezinsleven. Met wat meer tijd had ik meer kunnen oefenen en dus ook betere foto’s kunnen maken. Daarom las ik een pauze in, om dan hopelijk volgend jaar binnen te geraken in de volgende module. Als ik geslaagd ben, want dat weet ik pas vanavond.

De jaloerzigaards

De jongens die ik op de wereld heb gezet, lusten elkaar rauw. Erg schattig, bloedverwanten die mekaars hartenlap zijn, maar dat is bij Tristan en Myrddin absoluut niet het geval. We hopen dan maar op een verbroedering op latere leeftijd.

Eerlijk? Ik maak me er niet al teveel zorgen over. Het is vermoeiend, dat wel, om constant tussenbeide te moeten komen. En om ervoor te zorgen dat er door mijn tussenkomst niet nog meer rivaliteit en jaloezie ontstaat. Vaak draait het immers om aandacht. Wie heeft het meeste recht op moeders aandacht en zorg? Daarom tracht ik bij ruzies altijd neutraal te blijven. Geen idee of dat de juiste aanpak is, maar ik kan de situatie niet altijd goed inschatten (ruzies ontstaan altijd! achter mijn rug), dus lijkt het me gevaarlijk om één van beide te betichten. In boeken lees ik wel eens dat je het soms beter allemaal laat gebeuren. Echtig, opvoeden is geen kattenpis. En jaloezie is een vuil beest.

Feitelijk is het niet zo vreemd dat de jongens geen beste vrienden zijn. Ze zijn mekaars tegenpolen. Dat botst. En klinkt. Gelukkig is het af en toe vredestijd. Zijn er tekenen van verbondenheid. En ook al duurt dat vaak maar eventjes, ik haal er mijn hartje aan op.

603074_10151785041697462_1960484716_n

Schoolperikelen: het einde, laat ons hopen.

Ja, het is lang geleden. Maar ik vond de goesting en de courage niet om te schrijven. Het hele scholengedoe heeft me lamgeslagen. “En dat voor een school?”, hoor ik u denken? Ja, dat voor een school en alles dat ermee samenhangt, in het bijzonder het welbevinden van mijn bloedjes. Ik had er geen idee van dat bezorgdheid een mens zo kan ontkrachten.

Myrddin voelde zich op de nieuwe school meteen thuis. Op dag 2 had hij al een vriendje en hij charmeert de juffen zoals hij met alle andere vrouwen doet. Geen gebrek aan populariteit dus, dat kleine hummeltje.

Tristan, dat is een andere historie. Stel je voor, je bent vijf jaar en je staat voor een mijlpaal in je leven: leerplicht. Gedaan met dollen, tijd voor het serieuze werk. Nieuwe juf, nieuwe setting, nieuwe plichten. Geen kattenpis voor een kind van die leeftijd. Maar gelukkig zit je op de schoolbanken naast je geliefde, achteraan in de klas bij een juf die je het vorige schooljaar beter hebt leren kennen. Dat geeft vertrouwen. Ware het niet dat je moeder ’s avonds, na die leuke eerste schooldag, vertelt dat je morgen op een nieuwe school start. Bij een andere juf, bij kinderen die je van haar noch pluimen kent, in een gebouw dat vreemd is én met groene kleren. Holy shit, moet dat kind gedacht hebben.

Laat ons zeggen dat het aanpassen niet zo vlotjes gaat. In de klas gaat het prima, maar op plekken waar het druk en lawaaierig is, voelt hij onmacht en verdriet. Echte vriendjes zijn er ook nog niet, maar het is moeilijk in te schatten of Tristan dat echt jammer vindt. Hij is graag alleen en misschien maak ik er, als bezorgde en schuldbewuste moeder, meer problemen van dan er eigenlijk zijn. Kopzorgen dus.

Dit laatste paragraafje had ook in de verleden tijd kunnen staan, want – hout vasthouden – het gaat beter met de dag. En dat, beste mensen, is een opluchting van jewelste. Want, net door die bekommernis om Tristan, was er ook twijfel over de schoolkeuze. Hadden we er wel goed aan gedaan van school veranderen? Wat objectief gezien een goede school is, wordt namelijk vertroebeld door hoe de kinderen zich voelen. Maar nu we eindelijk wat helderder beginnen te zien, kan ik (ook al worstel ik soms nog met het aspect ‘katholieke’ school) stellig beamen dat we een goede keuze hebben gemaakt. En azo slaken we hier een zucht van verlichting.

Twee eerste schooldagen.

Ik heb geweldige herinneringen aan mijn schooltijd. In lagere schoolgebouwen word ik altijd overvallen door zoete nostalgie. Dat mijn eerstgeborene in september mocht beginnen in het eerste leerjaar, bezorgde mij dus best wat opwinding. Dat die spanning zou omslaan in vertwijfeling en verdriet  kwam hoogst onverwachts.

Het zit zo. Het François Laurentinstituut bevindt zich in het hartje van Gent.  De lagere school grenst aan het graffitistraatje, de kleuterschool ligt aan de overkant van de straat. Naast de kleuterschool ligt sinds kort een enorme bouwput. Een projectontwikkelaar is er bezig met de bouw van een winkelcentrum. De put is zo diep dat de kleuterschool is beginnen verzakken, er werden gigantische scheuren vastgesteld in het gebouw en er kwam een toegangsverbod. We schrijven begin juli 2013. Via een persbericht vernamen we dat de  kleuters in september een onderkomen zouden vinden in de lagere school en dat de oudste klassen van het lager zouden verhuizen naar een andere locatie in de stad. Tot zover niets aan het handje. Wij vertrokken met gerust hart op vakantie.

Op woensdag 21 augustus kregen we een mail van de schepen van onderwijs. Het was toch de kleuterschool die zou verhuizen. Naar de Abeelstraat, een eindje verderop. Concreet: twee kinderen, twee locaties, want wij hebben er eentje in de kleuterschool en eentje in de lagere school. Op zich betekende dat voor ons vooral tijdverlies bij het brengen en afhalen, maar al bij al was het doenbaar. Ondertussen was er naar aanleiding van de mail wel een paniekgolf ontstaan. Veel bevriende ouders begonnen uit te kijken naar andere scholen, dus gingen wij ook maar wat prospectie doen. Het begin van twee zwaar emotionele weken.

Kijk, ik ben vrijzinnig. Nogal hardcore eigenlijk. De scholen met vrije plaatsen in de buurt bleken vooral katholieke scholen zijn. Ik deed mijn best om mijn principes en vooroordelen opzij te zetten, maar dat is geen makkie. Het raakte me tot in mijn diepste binnenste, dat ik mijn kinderen naar zo’n school zou sturen. We maakten een vergelijkende studie van een aantal scholen en bij Sint-Bavo had ik het beste gevoel. Maar daar dragen ze een uniform en dat was toch een breekpunt.

Een niet onbelangrijke factor in het hele verhaal is het emotionele aspect: de vriendjes van Tristan en Myrddin, hun ouders/onze vrienden en het feit dat we de school, en in het bijzonder de juffen, erg genegen zijn. Daarom besloten we na lang dubben om de oude school nog een kans te geven. Tristan en Myrddin startten op 2 september in het François Laurentinstituut.

Dag1De eerste schooldag was er een ontbijt voor nieuwe lagere schoolkinderen en hun ouders. Het is met een bijzonder zwaar gemoed dat ik er vertrok. Ons goede gevoel over de school was om tal van redenen helemaal verdwenen. Niet alleen het gebouw vertoont barsten, ook ons vertrouwen. We gingen weer aankloppen bij Sint-Bavo. Ik kan u verzekeren dat dit de moeilijkste beslissing ooit was. Over de aankoop van een huis hebben we nooit zo lang zitten tobben. De toekomst van uw kinderen, daarbij gaat ge niet over één nacht ijs. We hebben de kinderen bruusk moeten wegrukken van hun oude, vertrouwde school. Myrddin kan dat aan, die is flexibel. Tristan is van de gevoelige soort, dus dat heeft pijn gedaan. En ik, ik heb zitten wenen voor dood uit bezorgdheid om mijn kinderen, maar ook omdat ik zelf de plotse ommezwaai nog moest verwerken.

Ondertussen zijn we een paar dagen verder. Heeft Myrddin al een vriendje en sprak Tristan gisteren de woorden waar ik op zat te wachten: ‘Ik vind het leuk in de klas’. Het doet me verdriet om dat topteam van juffen achter te laten en om Tristan te scheiden van zijn beste vriendje Janne. Maar ik voel dat het goed komt met ons allemaal. En zo heb ik nu een groentje in huis en bezorgde ik mijn kinderen twee eerste schooldagen.

Dag2