Stil, ja ja.

Zoals je ongetwijfeld gemerkt hebt, hebben we onze rust dus echt wel nodig. Temeer omdat de jongste het de laatste tijd weer erg bont maakt ‘s nachts. Anderhalf tot twee uur hysterisch huilen is tegenwoordig meer regel dan uitzondering. Het hoeft niet gezegd dat wij redelijk zombie door het leven gaan.

Geen idee wat de oorzaak is van het slechte slapen. Het valt toevallig wel samen met het introduceren van echte melk. Tot voor kort dronk Myrddin nog Nutrilon, maar het werd wel eens tijd voor de witte motor. Bovendien kan ie een aardig stukje kaas wegmoffelen in dat mondje van hem. Myrddin Cheeselover. Gisterenavond heeft hij zich eens goed laten gaan aan de kaastafel van oma. En heeft hij liggen krijsen van half twaalf tot half twee. Toevallig of niet, wij gaan toch eens een experimentje doen. Geen melkproducten de komende week en zien hoe dat zijn nachten beïnvloedt.

Ik moet toegeven dat ook Tonio bijdraagt aan de stilte alhier.

Enige vorm van schrijversblok is me ook niet vreemd. Kathleen heeft een fijn idee om dat te doorbreken. Dus zeg’ns, waarover moet ik hier eens schrijven? Wat wilde je altijd al van me weten? Waar wil je graag mijn mening over? Vragen staat vrij, doe gerust zottekes (al behoud ik wel het voorrecht om sommige vragen onbeantwoord te laten!). Allez, we zullen nikeblogt eens wat nieuw leven inblazen.

Geplaatst in Des levens, Geblogte | 2 reacties

Rust

‘t Is hier stil, hé.

Wij genieten van een beetje welverdiende postrenovatierust. Eindelijk.

Geplaatst in Des levens | 3 reacties

Het beste van 2011

Beste film: ’t is erg, maar ik kom niet meer in de cinema. Laat het een voornemen zijn voor 2012: meer uitjes met mijn lief. Ik zag wel het één of ander op tv, maar er is mij precies niets bijzonders bijgebleven.

Beste gesprek: de babbel met Stefaan van gisteren en eergisteren. Nog eens honderduit kunnen praten, zoals toen er nog geen kinderen waren en we dagelijks op café gingen en we ’s avonds om 20.00 uur nog niet geveld waren door vermoeidheid. Moeten we vaker doen.

Beste gerecht: ik maakte de lekkerste stoverij, met dank aan Jeroen Meus. En de paella van Kristof scoort ook best hoog. Verder weinig culinaire uitspattingen dit jaar.

Beste boek: Negen open armen van Benny Lindelauf is van zo’n eenvoudige schoonheid dat je elke zin in het boek zou willen onderstrepen. Een citaat om te onthouden: “Eerst geloven, dan zien.”

Beste concert: L’Arpeggiata met Nuria Real en Philippe Jaroussky in het Concertgebouw in Brugge.

Beste TV-programma: ik kijk nog zelden TV, maar neem nu en dan wat programma’s op. True Blood ontdekt, wel geestig. Wreed zitten lachen ook met Klein Pierke Martin Heylen die op stap gaat met Rudi Vranckx. En sinds kort op Canvas: Sherlock. I like! En altijd goed voor een portietjen nostalgie: de jaren ’90 voor dummies op één van de commerciële zenders.

Beste zet: de beslissing om minder te gaan werken vanaf 2012.

Beste uitvinding: chroomvrij gelooide schoenen. Ze bestaan al langer, maar nu komen ook de grote merken er mee op de markt. Awoert aan de orthopedische schoen!

Beste gedachte: dat het oké is, hoe het ook is.

Beste invoering: de weekmenu’s!

Beste uitstap: we zijn dit jaar niet ver geraakt, maar ik koester warme herinneringen aan ons uitstapje naar Centerparcs met L&B&little L.

Beste herinnering: tranen van ontroering bij het optredentje van Tristan deze zomer. Hij was de schattigste aller dwergen. En het trouwfeest alwaar ik mij, als door de bliksem getroffen, plots de gelukkigste der vrouwen wist. ’t Is wijs om zo nu en dan weer vlinders te voelen voor uw wederhelft.

Beste verwezenlijking: geheel Stefaans verdienste: ons huis.

Beste beslissing: de loopschoenen terug aantrekken. Het kon niet meer zijn met dat lui lijf van mij.

Beste koop: een water- en winddichte jas voor op de fiets. Een regenbroek. Een smartphone.  Een diascanner. Die ouwe dia’s: zalig om terug te zien. Een dubbele friteuse.

Geplaatst in Des levens | 5 reacties

Families en hun feestjes

Ik hou niet zo van familiefeestjes. Ik haat de schone schijn ervan, het moeten praten met mensen die je eigenlijk geen fluit interesseren, het eten dat meestal niet al te fijn is. Ik heb gelijk altijd wel betere dingen te doen dan met mijn mond in een geforceerde glimlach te luisteren naar de aquariumvertelsels van neef x en de opvoedingsperikelen van nicht y. Of zoals Ivo Victoria het verwoordt:

“Hoe stel ik mij de hel voor? Een eeuwig familiefeest. Het duurt veel te lang, je bent in het gezelschap van minstens enkele mensen die je nooit tot je vriendenkring zou toelaten, men idealiseert het verleden, drinkt te veel, zoekt ruzie. En iedereen toont zich van zijn slechtste kant, want het maakt niet uit hoe we ons gedragen: voor het volgende feest krijgen we hoe dan ook een uitnodiging.”

Dus is het altijd met enige tegenzin dat ik de feestdagen tegemoet zie. Misschien omdat ik zelf uit een minifamilie kom die nauwelijks feestjes geeft? Misschien omdat ik gevoelig ben voor lawaai en drukte? Misschien omdat ik asociaal en tegendraads ben? Enfin, wat het ook moge zijn, ik moet uiteindelijk telkens weer tot dezelfde conclusie komen. Dat ik dik met mijn gat/met mijn dik gat in de boter ben gevallen met zo’n schoonfamilie! ‘t Zijn schatten, stuk voor stuk. Ze verschillen allemaal, soms zoveel dat je zou gaan twijfelen aan hun verwantschap, maar toch hebben ze elkaar onvoorwaardelijk lief. En de wederhelften worden opgenomen in het nest, gelikt door de moeder, beschermd door de vader en in de armen gesloten door de andere welpen. Wat je ook vraagt, niets is teveel. Er is wel eens een woordenwisseling en de gemoederen durven soms hoog oplopen, want elk heeft zijn gedacht en aan dat vrije denken wordt veel belang gehecht. Maar is het niet mooi dat iedereen de andere neemt zoals ie is? Het voelt warm, ik kan het iedereen aanbevelen, zo’n schoonfamilie.

Stefaans broer was met zijn kinderen even in ons Belgenlandje voor de feestdagen. Het was fijn dat je er was, Davy. Je wordt hier alweer gemist.

Geplaatst in Des levens | 2 reacties

Waarom ik nog geen e-reader heb

Deze boekenworm twijfelt ook nog een beetje, maar deze vriendin heeft em een week en is er al serieus aan verknocht. Een e-reader, mensen. Ik blijf terughoudend. Ik heb Liens nieuwe exemplaar daarnet gezien. En ‘t is een wijs ding. Maar toch….De pro’s en contra’s op een rijtje:

  • Het is een milieuvriendelijker alternatief dan een boekenkast vol boeken en dat is momenteel het enige argument pro e-reader.
  • Hoewel, het is ongetwijfeld ook handiger in bed. Pro 2.
  • Het schijnt wreed gemakkelijk te zijn voor mensen met een bril, maar ik ben bijziend en kan dus wel boeken lezen zonder bril.
  • Past in uw sjakosj. Tja, mijn boeken ook. Ik stem de grootte van mijn sjakosj af op het boek dat ik lees. Ge kunt veel gratis krijgen. Oké, maar luistert. Ik droom van een boekenkamertje. Zo’n ruimte vol boekenkasten, volgestouwd met het beste leesvoer, waar ik me kan terugtrekken om in alle rust te genieten van de literatuur. Voor zo’n kamertje moet ge sparen, natuurlijk. Dus ga ik niet naar de bib. Ik koop mijn boeken. Stomme investering kan je denken, maar ik hou van boeken. Ik wil ze hebben. Lenen doe ik enkel als ik vermoed dathet boek me niet zo zal bekoren. Ook de lichtere lectuur (chicklit of thrillers) ontleen ik in de bib of bij vrienden. Als blijkt dat het dan toch een erg goed boek is, dan ga ik het alsnog kopen. Dus een boekenkast op een schijfje, dat vind ik niet zo aanlokkelijk. Geef toe, het spreekt véél minder tot de verbeelding dan mijn toekomstig boekenkamertje.
  • Winkelen in de boekhandel hoeft met een e-reader ook niet meer. Jammer, want niets gaat toch boven het zintuiglijke genot van een vers boek?
  • En het stukje geschiedenis dat boeken met zich meedragen. Mijn Murakami die bijna in de Egeïsche zee verdween en daar nog steeds de sporen van draagt. Mijn Tolkien die bijna werd verslonden door onze poes Xiao hu in Taiwan. Het boek met de liefdesverklaring aan mijn adres in de bib. Het prentenboek uit mijn kindertijd dat nu ook Tristan erg kan smaken.
  • Bovendien vind ik het erg vreemd om centen te geven aan iets dat je niet echt in handen krijgt. Zo digitale dingen, da’s precies lucht. Maar dat zal wel aan mij liggen. Ik heb dat met muziek ook. Niets boven een ouderwetse CD met een boekske bij.

Ik ben me ervan bewust dat ik ooit wel zal zwichten onder de groepsdruk. Binnen x aantal tijd leest iedereen op een e-reader. Ondertussen spaar ik rustig verder voor mijn kamertje.

Geplaatst in Boeken | 9 reacties

4 jaar Tristan

4 jaar, begot. En ‘vieren’ dat we gedaan hebben! Zaterdag waren er fishsticks op vraag van de jarige. Zondag was er groot pakjesfeest met de grootouders. Vandaag trakteerde Tristan met lekkers voor, ik citeer: “al mijn kinderen”. De klasgenootjes dus, voor de goede verstaander. Denk er een breed armgebaar bij. Een goede herder, die zoon van mij. Woensdag komen zijn 5 favoriete vriendjes op bezoek. De wensen van het feestvarken zijn niet min: hier moeten vlagjes hangen, daar komen ballonnen en dan maak je pannenkoeken. Er moet suiker zijn en fruitsap. “Hij weet hoe hij met vrouwen moet omgaan”, zegt mijn lief dan. (een woord van medeleven kan in de commentaren).

Wij zijn geen taarteters wij, dus staken we de kaarsjes op een madeleine. Let niet op de rommel op tafel, het bacchanaal was nog in volle gang. En let ook niet op het kookwonder dat altijd ongeremd enthousiast doet in het bijzijn van haar gebroed.

En kind 2 had nog geen deftig verjaardagsfeest gehad, dus mocht ie ook zijn kaarsje blazen.

Morgen ben ik aan de beurt. Dan begint m’n Jesusjaar. Misschien herrijs ik wel.

Geplaatst in Myrddin, Tristan | 9 reacties