Boze, stoute Tristan

Tristan is een beetje onhandelbaar de laatste dagen. Niets is goed. Hij is voortdurend boos. Hij doet opzettelijk stoute dingen. Hij daagt uit. Hij gooit met alles. Het begint als hij uit de crèche komt en het houdt niet op voor het slapengaan. Op straf staan in de gang, in de hoek staan, niets helpt. Slopend, ik kan het u verzekeren.

Bestaat er nog zoiets als groeispurtjes aan zijn leeftijd? Say yes…

 

Haken en kleuren

Lien ging mij leren haken vanavond. Ah ja, want wij kunnen toch niet achterblijven in naaiend en hakend blogland, zekerst? Ik betwijfel of ik enig talent heb voor dergelijke aangelegenheden. Beetje motorisch gestoord, weetjewel. Maar ik wil het wel proberen en Lien ziet zich bereid om mij de beginselen van het haken aan te leren.

Enfin, het lesje is uitgesteld. Er moeten kleuren gekozen worden. Voor ons visitekaartje. De gevel. Geen makkie, want hoe kleurrijk mag je gaan? Durf je gaan? Maandag vertrekken we naar Parijs. En maandag beginnen ze te verven. Daarom moeten de kleuren zeker deze week nog getest worden. Ik zou niet graag terugkeren van Parijs en een pimpelpaarse gevel aantreffen. Of knaloranje. Ik zeg maar iets.

 

En ondertussen…

• staat er een stelling voor ons huis en gaat de voorlaatste fase van de renovatiewerken in. De gevel krijgt een fris kleurtje en de lijsten rond de ramen worden in hun oorspronkelijke staat hersteld.
• is het wel even vloeken dat de renovatiepremie werd herzien en dat heel wat werken die in ons huis gebeurden niet meer in aanmerking komen. En wij maar rekeningskes sparen. Dank u Freya, dat heb je weer goed gedaan.
• nadert ons uitstapje naar Parijs met rasse schreden.
• ben ik de zwakste schakel in het strijktrio. De twee violen zitten vier jaar verder in hun opleiding en dat is te merken.
• krijg ik een kuisvrouw. Juij! Wie goede ervaringen heeft met bepaalde poetsbedrijven (of hoe noem je zoiets, ondernemingen?), mag altijd mailen.
• heb ik de eerste klaaskoek achter de kiezen. Wat hou ik van die aanloop naar 6 december…
• zegt Tristan overal –tje achter. Ik let er nochtans op om geen verkleinwoorden te gebruiken.
• heeft Tristan een flinke groeischeut gekregen. Zijn jeansbroekjes die vorige maand nog als gegoten zaten, komen nu al tot boven zijn enkels.
• ben ik op zoek naar goeie shampoo. Ik gebruikte al jaren shampoo van Nivea, maar de laatste tijd was mijn haar zo slap en vormeloos. Ik dacht: tijd voor een nieuw product, dus kocht ik Herbal Essences. Maar daar krijg ik jeuk van aan mijn hoofd. En mijn haar wordt zo rap vet. Tips voor een pluimenkop als die van mij?
• hebben de bomen in de tuin waar ik op uitkijk vanuit mijn bureautje de warmste kleuren.
• tellen we af naar de week van 1 december: avondje opera, bezoek aan Kind en Gezin, Tristans 2^de, mijn 31^ste en de bijhorende feestjes. Dit en tal van andere verrassingen.

 

Over de rooie

Tristan maakt een spelletje van zijn potjestraining. Als ik vraag: ‘Moet je pipi doen?’, antwoordt hij altijd ja. Dan loopt hij snel naar het toilet, ik doe zijn broekje uit, hij gaat zitten en hij slaagt er altijd in iets uit zijn blaas te knijpen. Al is het maar een druppel.

Nadien wil hij zelf het potje uitgieten in het toilet. Zelf op de knop duwen om door te spoelen. Zelf het deksel naar beneden doen.

En dan gaat hij opnieuw op het potje zitten. Voor alweer een druppel die moet worden uitgegoten en doorgespoeld. Dat doorspoelen, dat vindt ie fantastisch en daarom moet het tot vervelens toe herhaald worden.

Ik sta dat spelletje niet toe. Maar wat een drama als ik hem na één plasbeurt uit het toilet sleur! Leuk hoor, zindelijkheidstraining. ’t Is een gelegenheid om uw kind nog ne keer helemaal over de rooie te zien gaan.

 

Gebakken komkommer met appelsien

Op de achtergrond klinkt het zeemzoeterige melodietje van Moon River. Janne bakt komkommer in de pan. Ze roert even en gooit er een appelsien bij. Tristan leunt over Janne’s schouder en knikt instemmend. Een huiselijk tafereeltje.

Even later zitten we samen onder een deken in de zetel. Kleine vingertjes prikken in het dak van ons geïmproviseerde huisje. Buiten zit een zot beest (lees: mijn arm) dat naar hun vingertopjes grijpt. Ze giechelen, ze lachen, ze proesten het uit.

We lezen een boek. Twee kleine wijsvingertjes glijden over de prentjes. Ik noem een voorwerp. Twee hoofdjes gaan heen en weer. Vier oogjes speuren alle prentjes af. Als één vingertje vastberaden op een prentje neerdaalt, volgt snel het andere vingertje. Ze leren van elkaar. Er is geen sprake van competitie.

Daar word ik gelukkig van zie. Kijken naar die twee kindertjes die het samen zo gezellig hebben. Die wel eens hun ongenoegen uiten en gemeen uithalen naar elkaar. Maar even later zo helemaal lief en attent zijn voor elkaar.

 

Dipsaus

Ik kom hier de laatste weken veel te weinig. Ik heb het druk. En mijn hoofd is vol en leeg tegelijkertijd. Ik vind de juiste woorden niet. En oh, daar komt mijn gebrek aan zelfvertrouwen weer om de hoek loeren: plots lijkt iedereen veel leuker en mooier te schrijven dan ik. Noem het een blogdip.

Ik heb ook een cellodip. Ik krijg geen juiste noten meer gestreken.

En een kookdip. Ik vind geen inspiratie meer voor snelle en lekkere gerechtjes.

En een werkdip. Tja, er zijn al dagen geweest dat ik met meer plezier ging werken.

Pas op, met mijn humeur gaat het prima, hé. Het lukt me alleen niet meer om creatief te zijn. Het lijkt alsof alles dat inspiratie vraagt met een ‘dipsausje’ is overgoten.