Dag 1 zonder vlees

Voila, de eerste vierkante meters zijn binnen. Veel moeite heb ik gisteren niet moeten doen, want we hadden nog een ovenschotel met vegetarische cannelloni, een restje van dinsdag, toen we een leuke vegetariër op bezoek hadden.  Ik heb er nog wat verse tzatziki bij gemaakt, culinair genot gegarandeerd. Ik bakte ook een brood, dat bijzonder goed geslaagd was qua vorm én smaak.

Vanavond schaft de pot een eenvoudige pasta met pesto. Vanmiddag boterhammetjes met humus en auberginesalade. We zijn gelanceerd, zie.

Zaterdag hebben we vrienden op bezoek. De man van het gezelschap is een echte vleeseter, dus zal ik een keertje moeten zeuren. Tenzij u een gerechtje weet waarmee ik zelfs de meest overtuigde carnivoor kan bekoren?

Bloggers go veggie

Ik maakte ondertussen een groep aan: Bloggers go veggie.

Kom erbij en spread the news!

Dagen zonder vlees

Sedert de invoering van de weekmenu’s, plannen we hier elke week één veggiedag. Maar ’t is vastenperiode, dus doen we een extra effortke. Ook hier zijn er vanaf morgen dagen zonder vlees. Elke dag veggie zal niet lukken, want ik wil mijn kinderen de hongerdood niet injagen (tips om een peuter groensels te doen eten, zijn immer welkom). Maar een dag of drie moet lukken. Ik engageer me in ieder geval om ‘s middags geen vlees of vis meer op de boterham te smeren/leggen/kappen. Trouwens, bloggers dezer landen, waarom verenigen we ons niet in een groep? ‘t Zal de motivatie ongetwijfeld ten goede komen. En van een beetje competitie zijn we ook niet vies.

Ik gooi er nog een extra, persoonlijke uitdaging bovenop: een poging om wat minder suikers te eten. Ik begon er een aantal weken geleden al eens mee en het valt best mee. Eens je bent afgekickt, red je het best zonder zoetigheden.

Volgen wat hier de komende veertig dagen op tafel komt, kan hier. Zelfs aan de vooravond van de dagen zonder vlees, gaan we hier al helemaal veggie met cannelloni met spinazie en ricotta. Smakelijk!

Nike gerokt

 

 

 

 

 

 

 

Verzoekje, of liever uitdaging van Ilse: ga shoppen en koop een kleedje. En alluderend naar mijn klaagzang over mijn al te hoog grijze muis gehalte: neem een hippe blogster mee die je kan adviseren. Ilse was net een week of twee te laat, want op één van mijn eerste vrije donderdagen ging shoppen, op mijn eentje weliswaar, maar zelfzeker genoeg om eens niet naar een jeansbroek te grijpen. Drie kleedskes zijn het geworden. Voorlopig nog niet al te frivool, maar geef me nog even de tijd om van mijn soberheid af te geraken. Nu nog een rokske of drie, wat T-shirtjes en mijn zomergarderobe is gereed. Zij die kunnen naaien en bereid zijn, onder het mom van ‘restyle een kleurloze’, mij een rokske aan te meten, mogen zich melden in de commentaren

De buikkwestie: het besluit

Deze jongeman blijkt, na een resem onderzoeken in ons universitair ziekenhuis, dan toch geen niercyste te hebben. Bij de halfjaarlijkse controle leek de cyste gegroeid te zijn, hoewel de vorm nu deed vermoeden dat het toch over iets anders ging. Na bespreking op de staf nefrologie, werd besloten Myrddin aan nog een paar onderzoekjes te onderwerpen. En het mag gezegd, ik ben een trotse moeder. Myrddin ondergaat alles zonder protest, zonder angst en zonder tranen.

Het resultaat is geruststellend. Myrddin heeft geen cyste, wel een gekantelde nier. Zijn nier zit gedraaid, waardoor de urineleider eigenlijk aan de verkeerde kant ligt en dus een knik moet maken om netjes in de blaas terecht te komen. Daardoor blijft de urine wat langer staan in de nier en zijn de nierkelken vergroot. En het zijn deze nierkelken, die bij Myrddin dus aan de verkeerde kant zitten, waarvan men dacht dat het een cyste was. Urine die langer in de nier blijft staan, is normaalgezien geen goed nieuws, maar bij Myrddin vloeit alles mooi af, zij het gewoon wat later dan normaal.

Een opluchting dus, deze diagnose. Myrddin heeft een défautje, meer niet. Opvolging is nodig tot een jaar of zes. Bij hevige pijn of koorts moeten we extra alert zijn. En de potjestraining mag niet te vroeg aanvangen, omdat Myrddin absoluut niet mag persen bij het plassen.

Voila, zo is mijn stelling weer bevestigd: elk zijn afwijking!

Tristan, scheepsmaatje

Ze hadden goed afgesproken, Tristan en zijn beste vriendje S. Tristan zou als scheepsmaatje naar het carnavalsfeestje gaan, S. was de kapitein. Goede afspraken maken goede vrienden.  En oh ja, Piet Piraat zit hier voor niets tussen. Echt niet

Totò

Ik kreeg Tonio voor mijn 33^ste verjaardag van mijn mama. Ik was in het begin wat bang voor een somber verhaal over pijn en verdriet. Maar het bleek een beklijvend, hartverscheurend en ontroerend mooi boek te zijn. Een meesterwerk zowaar. Is het omdat ik zelf kinderen heb, dat het me zo heeft aangegrepen? Of is het omdat van der Heijden zijn zoon zo mooi weet te omschrijven, dat het lijkt alsof je hem zelf hebt gekend? Ik was in Amsterdam op de plek waar Tonio door een Suzuki Swift werd gegrepen en het voelde raar vanbinnen. Lees het boek en het is alsof je een vriend verliest.

Het boek is een prachtig en sereen eerbetoon. Het stemt tot nadenken. En het doet je verdriet, maar bovenal heb ik sympathie en respect ontwikkeld voor de zoon die Tonio was en voor zijn liefhebbende ouders Adri en Mirjam.

“Soms wil ik hem heel dicht tegen me aan houden. De gedachte doet zich meestal voor als ik in bed lig te lezen, en zomaar opeens mijn boek terzijde leg. Kom maar, zeg ik dan geluidloos. Kom maar, Tonio, onder het dek. Ik zal je warm houden.”