5 jaar samen. Niet getrouwd, gewoon samen. Er is niets dat ons uiterlijk met elkaar verbindt. Geen ringen. Maar we zien elkaar verdomd graag.
4,5 jaar geleden:
November 2009:
2 februari 2010
Een structurele echo vind ik altijd een beetje spannend. Ik voel Larfje al goed schoppen, dus ga ik er automatisch van uit dat het goed gaat met hem. Maar het is toch fijn om dat vermoeden bevestigd te zien. Allez ja, zien is veel gezegd. Hoe de gynaecoloog erin slaagt om in al die vlekken een maagje te vinden, een bovenlipje te zien en hersenhelftjes te kunnen onderscheiden, het blijft me een raadsel.
De dokter bleef onrustwekkend lang naar het hartje kijken. Zo lang dat ik er al bijna van overtuigd was dat er iets mis was. Na wat een eeuwigheid leek, zei hij ‘dat ziet er goed uit’. Oef.
We kregen ook een 3D echo. Daarnet hebben we het fotootje even vergeleken met dat van Tristan. Larf heeft een fijner gezichtje en een hoger voorhoofdje. Maar ach, dat zegt niets, want Tristan leek bij de geboorte aan geen kanten op het baby’tje van de echo. Het kan dus nog alle kanten uit met Larf. Krijgt hij de robuuste trekken van zijn vader, of het spitse smoelwerk van zijn moeder? Nog een week of 19 geduld. Als Tristan ondertussen tenminste geen broedermoord pleegt door, zoals daarnet, met zijn volle gewicht op mijn buik te springen.
28 januari 2010
MATS
je zadelt mijn rug en sterk
rijden we een nieuwe ochtend in
meesterlijk, vanuit de hoogte, kies je
het golvend landschap voor je dag
jij, de uitvinder van de kleine glimlach
en van de ernst, als je waakt over onze vissen
in bad warmen we samen het water
en geven het aan kapiteins en matrozen
een lied en het schoonschrift word je,
ik de plek om stem en papieren te bewaren
je bent de tekening en het krijt
meer dan ik uit mij verwachtte
mijn voorraad ben je elke dag
je houdt mij op de wereld
Van Roel Richelieu van Londersele die met Mats de Herman de Coninckprijs 2010 voor het beste gedicht won.
25 januari 2010
Tristan is zo goed als droog. Overdag toch. Hij heeft nog wel eens een ongelukje. Zo heeft ie dit weekend mijn agenda onder geplast. En we zijn ook nog niet zo ver dat we uitstapjes met hem durven maken zonder dat hij een pamper draagt. ‘t Is winter en zo met een natte broek rondlopen is gelijk ook nie alles. Maar kom, we zijn toch al een heel eind. Ik ben best trots op mijn ventje.
En op mezelf. Want ik ben al elke week gaan zwemmen. En hoewel ik me had voorgenomen net zoveel baantjes te trekken als ik weken zwanger ben (20 dus), heb ik me zaterdag toch aan 30 baantjes gewaagd. Het ging verbazingwekkend goed. Ik heb dan maar meteen mijn grenzen verlegd: op naar de 40!
20 januari 2010
Halverwege:
En een geluk dat ik al zwanger was vóór het begin van Tristans koppigheidsfase, of er was nooit een tweede gekomen. Jeetje, is mij dat een beproeving, die peuterpuberteit.
19 januari 2010
… was Tristan al onuitstaanbaar bij het opstaan. Crisen en 2 jaar, u kent het wel.
… leek een complete carrièreswitch me erg aantrekkelijk.
… vond Stefaan een krulhaar in een vers potje champignons à la grecque.
… dopte Tristan zijn boterham met speculoospasta in ketchup en hij vond het nog lekker ook. Moest hij geen twee jaar zijn én een jongetje, zou hij kunnen doorgaan voor de zwangere in huis.
