De pompiers, onze helden!

Vandaag waren wij waar gans twee- tot twaalfjarig, mannelijk Gent vertegenwoordigd was: bij de brandweer. Stereotiep ja, maar je kon er niet naast kijken: het waren vooral jongens met helmen of rode laarsjes die het binnenplein van de brandweer bevolkten. Zelf heb ik ook twee uniformmannen gebaard. Alles wat sirenes heeft of op de één of andere manier spektakel teweegbrengt (door technisch vernuft of brute force) wekt de aandacht van de gebroeders Galle. Maar ook hun mama, die destijds nogal in de ban was van Backdraft, kwam aan haar trekken. Toen mijn manvolk zich in een brandweerpak hees, was de vertedering dus niet veraf.

Voor zij die er vandaag niet bij waren: doen volgend jaar! De opendeur is uitstekend georganiseerd, er is altijd iets bij te leren, werkelijk alles is te bezichtigen en de mannen in uniform tonen zich van hun immer behulpzame kant.

Brandweer Collage

Geplaatst in Des levens, Tips, Uncategorized | Tags: , , | 1 reactie

Blote benen goes very low profile

Het plan was om er dit jaar iets groots van te maken. In 2012 was er interesse uit verschillende hoeken, dus misschien heeft het wel potentieel, dacht ik zo. Hoe leuk zou dat zijn, dat ‘juni rokjesmaand’  een ingeburgerde actie wordt! Met een hoofd vol plannen en vurig enthousiasme stuurde ik in het najaar al wat mails naar eventuele ‘partners’. De respons was maar minnetjes, dus ging ik zelf aan het twijfelen. Ik heb er vorig jaar ontzettend veel tijd in gestoken. Het was hard labeur, zo naast het werk, de kinderen en de rest van het leven. Zo’n onbezonnen junimaand, zonder verplichtingen en deadlines, dat klinkt best aanlokkelijk. Dus dames (en heren), ik laat het dit jaar allemaal schoontjes aan me voorbijgaan. Ik ga met mijn blote benen op een terras gaan zitten, jong. Leuker dan elke avond nog een paar uurtjes tokkelen op de laptop, me dunkt.

Maar ik blijf natuurlijk bij mijn standpunt. Gooi die benen bloot! Ik ben een vurig voorvechtster van het rokkendragen. Enkel op de allerwitste winterdagen heb ik me in een broek gehesen. Mijn kleerkast is ondertussen aardig gevuld met rokjes en kleedjes allerhande. En gij daar: twijfelt niet aan uzelf. Probeer het gewoon en voel het verschil.

Geplaatst in Blote benen | 5 reacties

Kamptranen

Pasen 2013. We rijden naar Buggenhout alwaar Tristan zijn ‘kamp’ zal opslaan met de andere bevertjes van het reigernest. Op de grote slaapzaal kiest hij een bed in de nabijheid van zijn vriendinnen (hoezee voor de gemengde slaapzalen!). Het hoeslaken wordt strak gespannen, de slaapzak uitgerold en het kussen opgeschud. Onder het hoofdkussen zit een klein overlevingspakket verborgen: een zaklamp, een knuffel en een fotoboek met plaatjes van de thuisblijvers.

Geen tranen, geen aarzeling, geen protest. Na het uittesten van zijn kampsponde, huppelt een dappere Tristan gezwind de trappen af. Hij neemt een glaasje rum (= appelsap) en zoekt een plekje aan de grote tafel voor zichzelf en zijn twee scheepsmaatjes. Dat het kampthema piraten is, blijkt een serieuze boost voor het enthousiasme. De ouders worden door de dienstdoende leiding kordaat het lokaal uitgekuist. En daar staan we dan aan de deur, een beetje wezenloos voor ons uit te staren. Hophop, naar huis dan maar. Het is vreemd om Tristan achter te laten bij onbekenden, maar ik voel geen bezorgdheid. Of gemis.

Maar dan komt de nacht. Bij nachte razen de doemgedachten en gaan de gevoelens gisten en stinken. Dan stel ik me Tristan voor, ‘alleen’ in zijn bed, ‘ver’ van huis, blootgesteld aan allerlei ‘gevaren’. Dan prikt het gemis en woekert de ongerustheid. Dan ween ik, ja.

Natuurlijk is zo’n kamp goed voor zijn zelfredzaamheid en wat het ook moge zijn waar hij groot en sterk van wordt. Maar loslaten is soms toch zo verdomd lastig. En het kind is nog maar vijf. Dat belooft voor de toekomst.

Geplaatst in Des levens, Tristan | Tags: , , , , | 5 reacties

Merci, Otto-Jan.

Meet my gremlin: de angststoornis. Voor wie zich niet kan inbeelden wat dat inhoudt, luistert naar Otto-Jan Ham, hij verwoordt het mooi. Al bijna 20 jaar leef ik met angsten. Behoorlijk heavy, dat kan ik u verzekeren. Allerlei therapieën zijn de revue gepasseerd. Ik heb angstvrije jaren gekend, maar ook jaren die ik verlamd door angst heb doorsparteld. Ik heb me altijd behoed voor vermijdingsgedrag, want dat voedt de angsten volgens mij nog meer. De keerzijde van deze volhardingsdrang is dat ik op zogezegd leuke momenten (lees: optredens, etentjes, filmavonden,…) al vaak een beetje gestorven ben. Want dat is het telkens weer: een beetje sterven. Een angststoornis is zo’n overweldigende beleving, dat je realiteitszin compleet zoek is. Niemand zal dit echter ooit aan me gezien hebben. Ik kan het perfect verbergen. Ik heb een normaal leven, ik functioneer zoals ieder ander ‘normaal’ mens.

Aanvaarding is het sleutelwoord in het omgaan met angsten. ‘Genezen’ zal ik waarschijnlijk nooit.  De angsten loeren dagelijks om het hoekje. Ze zijn er, ik zie ze, maar ik probeer ze toe te laten. Nu gaat het goed met me. Met dank aan mindfulness en aan de medicatie die ik jaren heb afgehouden, maar die me toch hebben geholpen om de vicieuze cirkel te doorbreken. Desondanks blijft het elke dag hard werken aan de aanvaarding. Om maar een voorbeeld te geven: op restaurant gaan is voor mij zowat de ergste trigger. Vanavond gaan we tafelen in Pure C en ik kan u zeggen: it scares the hell out of me. Dat een mens raar in mekaar zit, zeg ik u.

Geplaatst in Des levens | Tags: , , | 10 reacties

Habemus paashaas

Deze morgen aan de ontbijttafel: een lesje actualiteit voor vijfjarigen.

Er is een nieuwe paus.
Een nieuwe pauw?
Neen, een paussss.
Wat is dat, een paus?
Dat is de baas van alle kerken.
En is dat een mens of een paashaas?

Geplaatst in Tristan | Tags: , | 4 reacties

De Berlijnse make-over

Merkwaardig hoe ik tegenwoordig niets meer kan bedenken om hier neer te pennen. Het leven zit nochtans propvol leuke en noemenswaardige dingen. Vroeger bedacht ik op de weg van huis naar het werk - zowaar de volle tien minuten - minstens twee onderwerpen om over te bloggen.  Het is duidelijk dat de vindingrijke tijden voorbij zijn.

Maar vreest niet. Ik heb nog wel wat te vertellen. Zoals het verhaal van onze Berlijnse Valentijn. En hoe we compleet op den bots in het restaurant van ons hotel belandden, alwaar we een gratis styling en professionele fotoshoot kregen aangeboden. De stylistes hadden aan mij een vette kluif, want ik was zoals steeds zonder make-up ten tonele verschenen. Met een krultang in de aanslag stortten drie gretige, Duitse dames zich op mijn haar. Een visagiste legde een laagje kleur op mijn bleke wintergezicht. Mijn nieuwe aanschijn heeft bij mij meteen een lachsalvo ontlokt. De sfeer was alvast gezet.

Nadien werden we meegetroond naar de witte suite voor de fotoshoot. Een goede smaak voor kleur en compositie kan je de fotograaf niet nageven, maar kom, wij hebben wreed veel leute gehad.

_MG_0551annys

Lacht niet, gij daar.

Geplaatst in Des levens, Reizen | Tags: , , , , | 4 reacties

Beeldig

We hebben getwijfeld of een professionele portrettentrek zijn geld wel waard zou zijn, maar oordeelt nu zelf: zijn ze niet beeldig, die plaatjes?

IMG_6166

©Emilie Vercruysse

 

IMG_6239

©Emilie Vercruysse

Hééél erg tevreden met het resultaat. Allez hup, allen daarheen met uw gebroed!

Geplaatst in Myrddin, Tristan | Tags: , , | 5 reacties